ไปสัมพาดมาแล้ววววว
ลุ้นๆๆๆๆตัวโก่ง
ไปถึงที่แต่งหน้า9โมงกว่าๆ ก็ได้แต่งเลย
โชคดีจัง^^
ซักพักก็มีผู้ร่วมอุดมการณ์ทยอยมาแต่งหน้า
แล้วก็ไปถึงที่สัมพาดที่ the pacific city clubตอนเที่ยง
เค้านัดบ่าย มาเร็วไปมั๊ยอะ ก็กลัวรถติดนี่นา แต่ก็ติดอะแหละ
ก็เลยนั่งๆในรถไปซักครึ่งชั่วโมงได้ ก็ขึ้นตึก
คนก็มากันซักหน่อยแล้วล่ะ
ก็ไปนั่งๆกัน รอเวลา
ขอบอกว่ากว่าจะได้เริ่มสัมพาดปาไปบ่าย2ค่ะ
แต่เกศได้กลุ่มที่3 ก็ช่วงบ่าย2ครึ่ง-บ่าย3อะ ไม่ได้ดูเวลา
คราวนี้มาแปลกต่างจากรุ่นก่อนๆ
คือเข้าไปทีละ8คน....รุ่นก่อนๆ 5 คน
ให้หยิบคำถามจากโหลที่วางไว้ให้...รุ่นก่อนๆถามจากในresume
ก็หยิบคนละอัน ก็ได้คนละคำถาม
เกศได้ว่า
what is the most recent book you have read?
what are you reading now?
เหวยยยย ไม่ค่อยได้อ่านอะ เอาจิง ฮ่าๆ
ก็เลยเอาหนังสือที่เรียนตอนปีสี่เทอมสุดท้ายมาตอบ
ว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับนักเขียนจีนที่เป็นมะเร็งตั้งแต่เด็กแล้วสู้ชีวิตมาก
คืออยากจะกระโดดถีบตัวเองมากๆเลยอะ
คำถามนี้จิงๆเราเคยเตรียมไว้นะ ตอนไปสัมพาดที่อื่นอะ
แต่คราวนี้ไม่ได้สนใจ
เพราะเคยมานั่งลองพูดๆว่ามันเป็นเรื่องราวอย่างนี้นะ
ปรากฏว่าพอพูดจิงดันลืมๆส่วนสำคัญไป ลืมศัพท์บางคำ ทำให้ไม่พอใจตัวเองเท่าไหร่
แต่ก็พูดไปจนจบอะแหละ
วันนี้มีกรรมการ5คน
ผู้ชายเกาหลี4คน พี่แอร์คนไทย1คน
พี่แอร์คนนั้นก็คือพี่แป้งน่ะเอง ฮี้วววว
ไม่ได้ฮี้วว่าพี่เค้าจะให้คะแนนอะไรเราเป็นพิเศษหรอกนะ
แต่เข้าใจมั๊ยอะว่า เค้าทำให้เราคลายความตื่นเต้นไปได้เวลาเรามองหน้าพี่เค้าอะ
พอเราได้พูดตอบคำถาม หรืออ่านpassage พี่เค้าก็ยิ้มให้
คือจิงๆพี่เค้ายิ้มให้ทุกคนอะแหละค่ะ แต่เค้ายิ้มแบบเห็นฟันให้เกศอะ^^"
พี่ที่เค้าจัดคิวหน้าห้องก็บอกว่าให้ยิ้มเยอะๆๆๆๆๆๆนะ
ยิ้มค่ะ ยิ้มจนปากสั่นไปเล้ย ฮ่าๆ สั่นไม่หยุดเลยจิงๆ
พอกรรมการไม่ได้มองก็จะยิ้มแบบอมยิ้ม
พอกรรมการมองก็ค่อยยิ้มเห็นฟัน ^^"
ระหว่างที่ทุกคนตอบคำถาม กรรมการก็จะสอดส่ายสายตาดูไปเรื่อยๆ
เท่าที่สังเกตก็ ชอบใคร ก็จะมองบ่อยๆ
แล้วก็จะเขียนอะไรยุกยิกๆๆๆๆๆใหญ่เลย
พอทุกคนตอบคำถามเสร็จ พี่แป้งก็เอาคำประกาศบนเครื่องบินมาให้อ่าน
เป็นภาษาไทยค่ะ เกศได้พูดเป็นคนที่4
ตอนนั้นแบบ โหยยย ให้อ่านไมเนี่ย
คือว่าเกศไม่ใช่คนเสียงเพราะเลยจิงๆ
โดนแม่ว่าบ่อยๆว่าเสียงเกศอะมันแข็งๆ ดูดื้อ ไม่เป็นมิตร>"<
แต่พอถึงคิวอ่าน ก้เอาวะ อ่านก้อ่าน กรรมการเกาหลีฟังไม่รู้เรื่องหรอก ฮ่าๆ
เอ๊!! พอออกเสียง ทำไมเสียงตูมันกระแดะงี้วะ เพราะผิดปกติ โฮ่ๆ
แอบงงเล็กน้อย แต่ก้เนียนอ่านต่อไป
มากระตุกตอนจะจบ เพราะคำมันแยกบรรทัดแล้วไม่สกรีนดูก่อน แป่วววว
แต่ก็อ่านจนจบ
แล้วเค้าก็ให้ยืนขาชิดกัน....ดูขาเรียวและโก่ง อันนี้เห็นเค้าว่ากัน
เสร็จแล้วก็ให้ยื่นแขนออกมาแบบคว่ำมือและแบบมือ.....คงจะดูรอยแผลอะนะ
แล้วก็ออกมาถ่ายรูปทีละ4คน จิงๆเค้าให้ถ่ายก่อนสัมพาด
แต่กลุ่มเกศมีปัญหานิดหน่อย ก็เลยไปสัมพาดก่อน
แล้วก็เสร็จ กลับบ้านค่ะ
แต่วันนี้ก็ได้เจอเพื่อนเยอะนะ
มีเพื่อนจากอักษร เข้ารอบไปด้วย ชื่อกิ๊บ
ตอนแรกก็ไม่แน่ใจ เพราะปกติจะเห็นเค้าใส่แว่น
แต่เค้าทักมา อ้าว โป๊ะเช๊ะ ก็เลย เม้าๆกัน
แล้วก็คุยกับหนิง จูน เตย เฟิร์น....เพื่อนใหม่เลยค่ะ
ลุ้นๆกันเนอะทุกคน
ตอนยืนรอก่อนถ่ายรูป
มีคนถามพี่เค้าว่ารับกี่คน.....ทางเกาหลีแจ้งมาว่า20ค่ะ
หา!!!!
แต่พี่เค้าก็บอกว่า แจ้งมา20 แต่ถ้าถูกใจเพิ่มก็เพิ่มจำนวน
โฮ่ รับน้อยจังอะ จาก120คนเนี่ยนะ
แต่จากการคาดเดา น่าจะผ่านสัมพาดมากกว่า20คนแต่ไม่เกิน30
เพราะเค้าน่าจะเผื่อคนตกตรวจร่างกายด้วยน้า
แระเค้าจะได้เป็นหนึ่งในนั้นมั๊ยเนี่ย
รอลุ้นผลวันที่20นี้กันนะคะ
ปล. สมพรปากแกนะฝ้ายนะ^^
